Նորայր ՆՈՐԻԿՅԱՆ. Մի քիչ ծուռ նստենք և ուղիղ խոսենք

Դիտում եմ ուկրաինական մայդանում կատարվող իրադարձությունները, և ակամա առաջանում են հետևյալ հարցերը: Լավ, մեր իշխանությունները դավաճան են, իրենց աթոռը պահելու համար ամեն ինչ ծախում, հանձնում են Ռուսաստանին, համարձակություն չունեն ներկայացնելու Հայաստանի պետական շահը, ունեն լեգետիմության դեֆեցիտ և այլն, և այլն, և այլն: Այսպես պնդում են նրանք, ովքեր հանդես են գալիս ընդդիմադիր դիրքերից, ցանկանում են գալ իշխանության և կարծում են, որ այս իշխանությունը սպառել է վստահության բոլոր ռեսուրսները: Բարի՛: Այս դեպքում հարց է առաջանում. իսկ ինչո՞ւ է դատարկ Երևանի ՛՛մայդանը՛՛, և որտե՞ղ է հրապարակի ժողովուրդը: Իսկապե՞ս մեր հասարակությունը ցանկանում է ապրել եվրոպական քաղաքակրթության օրենքներով, մենք իսկապե՞ս Եվրոպական ընտանիքի մաս ենք կազմում, մենք իրո՞ք ցանկանում ենք փոխել մեր կյանքի որակն ու ռիթմը, մենք իրապե՞ս համարում ենք, որ իրավունքի գերակայության բացակայությունը լրջագույն սպառնալիք է, մենք լրջորեն գիտակցու՞մ ենք, որ այս ամենը սողացող գաղութացում է: Եթե՝ այո, ուրեմն կրկնեմ հռետորական հարցս. որտե՞ղ են հրապարակի ժողովուրդն ու նրան առաջնորդողները: Գուցե միամիտ ընկալում է, բայց ինձ թվում է, որ մեզ մոտ մեդալի երկու երեսին նույն նկարներն են դրոշմված:

Մեկնաբանություններ